Jubileusz 25- lacia ślubów s.Katarzyny

2 sierpnia punktualnie o godzinie dwunastej s. Katarzyna Władecka podczas uroczystej Mszy św. obchodziła srebrny Jubileusz profesji zakonnej. Mszę świętą odprawił ojciec paulin Ryszard Krawczyk, ponadto Eucharystię koncelebrowało dwunastu zaproszonych księży, którzy odegrali znaczącą rolę na drodze duchowej naszej szanownej Jubilatki. W homilii ojciec Ryszard przywołał życie Maryi, jako pierwszej Westiarki, Królowej Aniołów która żyjąc w cieniu swojego Syna pokazywała swoim godnym życiem spędzonym w ubóstwie, czystości i posłuszeństwie jak służyć Bogu. Celebrant przytoczył również słowa pieśni:
Królowej anielskiej śpiewajmy
Różami uwieńczmy jej skroń
Jej serca w ofierze składajmy
Ze łzami wołajmy doń
O Maryjo, bądź nam pozdrowiona
Bądź Ty zawsze matką nam
O Maryjo, bądź nam pozdrowiona
Bądź Ty zawsze matką nam…

Siostra odnowiła swoje śluby wieczyste, otrzymała medalik oraz wianek i specjalne błogosławieństwo. Jubilatka podziękowała Bogu za Dar powołania i przywołała wszystkich którzy wspierają ją modlitwą i umacniają ją każdego dnia.
„Łaska powołania to jest wielki dar, skarb i tajemnica. Pan Bóg na mojej drodze postawił takich ludzi i takie zgromadzenie, o którym nie miałam pojęcia. Udzielił takich łask, że jestem tu i teraz z Nim, ale tylko dzięki Niemu oraz jego dobroci i wielkiemu miłosierdziu. Dziękuję dobremu Bogu za życie powołanie i wszystko co mi daje.”
Siostra Katarzyna Władecka Westiarka Jezusa.

W Jubileuszowej Mszy świętej uczestniczyła rodzina i przyjaciele Siostry oraz Siostry ze Zgromadzenia. W radosnej i serdecznej atmosferze dobiegły końca uroczystości w kościele, goście otrzymali pamiatkowe obrazki i słodki poczęstunek.

Siostra Katarzyna pochodzi z Gdańska, tam też po raz pierwszy zetknęła się ze Zgromadzeniem Sióstr Westiarek Jezusa poznając s.Janinę, która zaprosiła ją na ferie do Duchnic koło Warszawy. Podczas pobytu w styczniu 1990 roku poznała inne siostry i zauroczyła ją atmosfera życzliwości, dobroci, spokoju, ciszy i modlitwy panujące w Zgromadzeniu. Od tego czasu odwiedzała Zgromadzenie tak często jak było to możliwe. Po ukończeniu szkoły średniej wstąpiła do Zgromadzenia w Duchnicach, gdzie spędziła pierwsze lata życia zakonnego. W 1996 roku złożyła pierwsze śluby i posługiwała w Milanówku k. Warszawy, w Zakopanem i w Warszawie- Dom Generalny. Kolejne ważne wydarzenie to Śluby Wieczyste w 2001 roku i kolejne miejsca posługi to: Zakopane, Częstochowa, Zaręby Kościelne, Częstochowa, Zakopane i Blachownia.

Zgromadzenie Sióstr Westiarek Jezusa (Congregatio Sororum Vestiariarum Iesu) jest zgromadzeniem niehabitowym opartym na regule św. Franciszka z Asyżu, na prawie papieskim. Zostało powołane do istnienia w 1882 r. w Zakroczymiu przez bł. Honorata Koźmińskiego – kapucyna (1829 – 1916) przy współudziale M. Sabiny Józefy Kaweckiej (1821 – 1886).

O. Honorat Koźmiński był gorliwym kapłanem i zakonnikiem, który przez całe życie troszczył się o sprawy Boże, o odnowę życia religijnego i moralnego w narodzie oraz o życie zakonne. Po powstaniu styczniowym w 1863 r. na skutek ukazu carskiego, gdy nastąpiła kasata zakonów o. Honorat został internowany w klasztorze w Zakroczymiu i na modlitwie rozpoczął poszukiwanie ratowania życia zakonnego w zaborze rosyjskim. Zgłaszało się do niego wiele osób, które chciały poświęcić się Bogu w życiu zakonnym. O. Honorat nie chciał ich odsyłać do zakonów za granicę, gdyż uważał, że są one potrzebne społeczeństwu polskiemu na terenach zajmowanych przez Rosję. Zdawał sobie jednak sprawę, że organizowanie zgromadzeń nie mogło się odbywać według dawnego wzoru, czyli z zachowaniem ścisłej klauzury i habitu, ale wiązało się z działalnością konspiracyjną i ścisłym ukryciem. W czasie pobytu w Zakroczymiu założył wiele wspólnot zakonnych życia ukrytego męskich i żeńskich, przyczyniając się tym do odnowy życia religijnego i moralnego w społeczeństwie polskim. Każde z założonych zgromadzeń miało swój określony cel, zadania i kierowało działalność do konkretnych warstw społecznych, stanów, zawodów lub spełniało określoną misję. Wzorem ukrytego życia zakonnego była św. Rodzina: Jezus, Józef i Maryja, która żyjąc w Nazarecie, prowadziła życie ukryte przed światem.
W tym samym czasie na terenie Galicji rozpoczęła swoją prywatną działalność Sabina Józefa Kawecka, tercjarka kapucyńska z Warszawy. Pod wpływem wcześniejszej zachęty O. Honorata troszczyła się ona o piękno świątyń odnawiając szaty liturgiczne w kościołach oraz adorując Najświętszy Sakrament. Znajomość haftu i wykorzystanie go na służbę Kościoła zaowocowało bezinteresowną pracą nad porządkowaniem szat liturgicznych w świątyniach na terenie Galicji oraz w okolicach Warszawy. Początkowo była to praca samodzielna, jednak z czasem skupiały się wokół niej dziewczęta i niewiasty, z którymi wspólnie pracowała. O. Honoratowi bardzo leżała na sercu troska o świątynie oraz idea wynagradzania zniewag wyrządzanych Jezusowi w Najświętszym Sakramencie, dlatego zachęcał i utwierdzał ją w potrzebie pracy przy kościołach.
Po 14 latach wędrownego trybu życia oraz ofiarnej posługi i pracy dla kościołów 12 listopada 1882 r. – w święto Opieki Matki Bożej, Założyciel wręczył Sabinie Józefie Kaweckiej zarys konstytucji, tzw. Planik życia dla Westiarek Jezusowych i z tą datą wiązany jest początek Zgromadzenia Sióstr Westiarek Jezusa.
Zgromadzenie realizuje swoje zadanie według zaleceń Założyciela, który zapisał, że: celem Westiarek Jezusowych jest uświątobliwienie własne przez ćwiczenia pobożności i przez przyodziewanie Pana Jezusa, czyli przez posługę około szat kościelnych. Westiarki zajmować się będą robotami kościelnymi i tym wszystkim, co służy do ubrania i ozdoby kielicha i kapłana, ołtarzy i kościoła. Siostry troszczą się także o dusze ludzkie, które są również świątyniami Boga.