Środa Popielcowa

Środa popielcowa rozpoczyna Wielki Post, czyli przygotowania katolików do ich wielkiego święta – Wielkanocy. W tym roku ten dzień przypada na 17 lutego.

Środa Popielcowa jest jednocześnie w całym Kościele dniem pokuty, w którym obowiązuje zachowanie wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych i postu ilościowego.
Dlaczego popiół?
Popiół już w okresie przedchrześcijańskim traktowany był jako znak żałoby. Postrzegano go jako wyraz uniżenia się człowieka, symbol jego przemijalności oraz ryt oczyszczenia. Pod koniec VI wieku Środa Popielcowa stała się pierwszym dniem Wielkiego Postu, aby zachować w liturgii biblijną symbolikę 40 dni.
Błogosławieństwo i posypanie popiołu odbywa się w czasie mszy świętej: bezpośrednio po homilii. Towarzyszy temu modlitwa: „Panie Boże, Ty przebaczasz ludziom, którzy się upokarzają i starają się zadośćuczynić za grzechy, wysłuchaj łaskawie nasze prośby i udziel hojnie błogosławieństwa swoim sługom i służebnicom, którzy będą posypani tym popiołem. Niech wytrwają w czterdziestodniowej pokucie, aby mogli z oczyszczonymi duszami uczestniczyć w paschalnym misterium Twojego Syna”. W czasie posypywania głów popiołem kapłan wypowiada jedną z biblijnych sentencji: „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” lub „Pamiętaj, że jesteś prochem i w proch się obrócisz”.

2 lutego Ofiarowanie Pańskie

2 lutego Kościół obchodzi święto Ofiarowania Pańskiego. W ten sposób cały lud Boży przeżywa na nowo to, co wydarzyło się w świątyni jerozolimskiej – Najświętsza Maryja wraz ze św. Józefem ofiarowała Dzieciątko Jezus Bogu Ojcu, a Symeon ogłosił, że nowo narodzony Syn Boży jest Światłem świata i Zbawieniem narodów. Święto to potocznie nazywamy świętem Matki Bożej Gromnicznej, a od 1997 r. w tym dniu obchodzimy ustanowiony przez sługę Bożego Jana Pawła II Światowy Dzień Życia Konsekrowanego.

Historia i znaczenie święta

Nazwa dzisiejszego święta wywodzi się od dwóch terminów greckich: Hypa-pante oraz Heorte ton Kataroin, co oznacza święto spotkania i oczyszczenia. Oba te święta były głęboko zakorzenione w tradycji Starego Testamentu. Na pamiątkę ocalenia pierworodnych synów Izraela podczas niewoli egipskiej każdy pierworodny syn u Żydów był uważany za własność Boga. Dlatego czterdziestego dnia po jego urodzeniu należało zanieść go do świątyni w Jerozolimie, złożyć go w ręce kapłana, a następnie wykupić za symboliczną opłatą. Równało się to zarobkowi 5 dni pracy. Równocześnie z obrzędem ofiarowania i wykupu pierworodnego syna łączyła się ceremonia oczyszczenia matki dziecka. Z tej okazji matka była zobowiązana złożyć ofiarę z baranka, a jeśli jej na to nie pozwalało zbyt wielkie ubóstwo, to przynajmniej ofiarę z dwóch synogarlic lub gołębi. Fakt, że Najświętsza Maryja i św. Józef złożyli synogarlicę, świadczy, że byli bardzo ubodzy.
Uroczystość Ofiarowania Pańskiego przypada czterdziestego dnia po Bożym Narodzeniu. Jest to pamiątka ofiarowania Pana Jezusa w świątyni jerozolimskiej i dokonania przez Matkę Bożą obrzędu oczyszczenia. Święto Ofiarowania jest związane z tajemnicą Narodzenia Pańskiego i dlatego jeszcze w tym dniu wolno śpiewać kolędy.

Dzień Życia Konsekrowanego

Od 1997 r. 2 lutego Kościół powszechny obchodzi ustanowiony przez Jana Pawła II Dzień Życia Konsekrowanego, poświęcony modlitwie za osoby, które oddały swoje życie na służbę Bogu i ludziom w niezliczonych zakonach, zgromadzeniach i instytutach świeckich. Papież ustanowił Światowy Dzień Życia Konsekrowanego, stwarzając okazję do głębszej refleksji całego Kościoła nad darem życia poświęconego Bogu. Matka Najświętsza ofiaruje Panu Bogu największy Dar, jaki otrzymała – Syna, Jezusa Chrystusa, a tym samym składa w ofierze siebie. Podobną ofiarę, z siebie samych z miłości do Chrystusa, składają osoby konsekrowane.

Święto Objawienia Pańskiego

Objawienie Pańskie, Epifania (gr. επιφάνεια epifaneia; objawienie, ukazanie się) – chrześcijańska uroczystość mająca uczcić objawienie się Boga człowiekowi (teofania), obecność Boga w historii człowieka, a także uzdolnienie człowieka do rozumowego poznania Boga. Symbolami święta jest historia opisana w Ewangelii Mateusza, według której Mędrcy ze Wschodu przybyli do Betlejem, aby oddać pokłon Jezusowi, chrzest Chrystusa w Jordanie oraz cud przemienienia wody w wino w Kanie Galilejskiej. W kościele rzymskokatolickim jest to święto nakazane.
Zwyczaje związane ze Świętem Trzech Króli

Zwyczaj święcenia tego dnia złota i kadzidła wykształcił się na przełomie wieków XV i XVI wieku. Poświęcanym kadzidłem, którym była żywica z jałowca, okadzano domy i obejście, co miało znaczenie symbolicznego zabezpieczenia go przed chorobami i nieszczęściami. W tym samym celu poświęconym złotem dotykano całej szyi.

Po uroczystym obiedzie podawano ciasto z migdałem. Ten, kto go odnalazł w swoim kawałku, zostawał „królem migdałowym”. Znany był też zwyczaj chodzenia dzieci z gwiazdą, które pukając do domów, otrzymywały rogale, zwane „szczodrakami”. Śpiewano przy tym kolędy o Trzech Królach. Przy kościołach stały stragany, sprzedawano kadzidło i kredę.

Od XVIII wieku upowszechnił się także zwyczaj święcenia kredy, którą zwyczajowo w święto Trzech Króli na drzwiach wejściowych w wielu domach katolickich pisano litery: C†M†B lub K+M+B oraz datę bieżącego roku. Litery te są skrótem od łacińskiego życzenia Christus Mansionem Benedicat (Niech Chrystus błogosławi temu domowi), choć święty Augustyn tłumaczy je jako Christus Multorum Benefactor (Chrystus dobroczyńcą wielu) albo skrótem imion trzech mędrców przekazanych przez legendę średniowieczną: Kacpra, Melchiora i Baltazara. Znana jest także interpretacja skrótu C†M†B jako pierwszych liter łacińskich nazw trzech zbawczych zdarzeń świętowanych w Epifanię: Cogitum – Matrimonium – Baptisma (łac. Poznanie – Wesele – Chrzest).

Dzień ten był również zakończeniem okresu Godów, który rozpoczyna się w pierwszym dniu święta Bożego Narodzenia, a jednocześnie początkiem karnawału. W polskiej tradycji ludowej dzień ten był czasem kolędowania przebierańców, którzy jako Trzej Królowie z towarzyszącymi im innymi postaciami odwiedzali okoliczne domy z życzeniami pomyślności i odtwarzali sceny przybycia do Betlejem. Współcześnie zwyczaj ten funkcjonuje w Sopotni Małej, gdzie kolędowanie trwa aż trzy dni.

Święta Bożego Narodzenia 2020

Święta Bożego Narodzenia to najbardziej rodzinne święta w roku.
Do tych szczególnych dni przygotowujemy się duchowo podczas Adwentu, ale też wymiar zewnętrzny w postaci dekoracji i obrzędów ma dla nas duże znaczenie.
Również nasz kościół został odświętnie udekorowany i ozdobiony świąteczną dekoracją.
Msze święte były bardzo uroczyste, dodatkowo ubogacone śpiewem kolęd Pani organistki i grą na trąbce Pawła.

Ksiądz Tomasz Krawczyk nowym proboszczem w naszej parafii


Decyzją metropolity częstochowskiego arcybiskupa Wacława Depo nowym proboszczem naszej parafii został Ksiądz Tomasz Krawczyk. Dotychczas ksiądz Tomasz pełnił posługę kapłańską w Lgocie Wielkiej.
20 grudnia Rada Parafialna powitała w imieniu wszystkich parafian nowego proboszcza.
Serdecznie witamy w naszej parafii.
Życzymy, aby czuł się Ksiądz dobrze w naszej wspólnocie, otoczony życzliwością, zrozumieniem i wsparciem, aby nigdy nie zabrakło Księdzu wytrwałości i odwagi w budowaniu żywego Kościoła.
Zapewniamy, że będziemy Księdza wspierać modlitwą i pomocą.

Pożegnanie Proboszcza

Cztery lata temu był czas powitania, dzisiaj nastał czas pożegnania.
6 grudnia na mszy świętej o 11.30 parafianie pożegnali Proboszcza dr Artura Stopikowskiego, który przyjął propozycję arcybiskupa Wacława Depo i na mocy tej decyzji został oddelegowany do parafii Zesłania Ducha Świętego w Częstochowie. Ksiądz Artur był w naszej parafii przez cztery lata proboszczem, i były to lata bardzo owocne duchowo i w dobra doczesne. W naszych sercach jest smutek i niepewność, ale życzymy naszemu proboszczowi wielu łask Bożych i życzliwych ludzi na nowej ścieżce.
Po mszy proboszcz podziękował za dobre przyjęcie w parafii, za współpracę i każdy życzliwy gest. Parafianie również pożegnali Proboszcza, a nawet najtwardsi mieli łzy w oczach. Na koniec proboszcz przytoczył słowa Jana Pawła II „Żal odjeżdżać”.

Nabożeństwo fatimskie

Ostatnie w tym roku nabożeństwo fatimskie zostało odprawiane 13 października, tradycyjnie w miesiącu różańcowym. Maryja ukazywała się dzieciom w Fatimie od maja do października, na pamiątkę tych spotkań każdego 13 dnia maja, czerwca, lipca, sierpnia, września i października w kościołach odprawiane są nabożeństwa ku czci Matki Bożej.

Metropolita częstochowski arcybiskup Wacław Depo udzielił bierzmowania w naszej parafii

Dzisiaj, 11 października metropolita częstochowski, arcybiskup Wacław Depo, udzielił sakramentu bierzmowania młodzieży w parafii pw. św.Franciszka z Asyżu. W homilii arcybiskup wspominał wpływ najbliższego otoczenia na życie i przebieg chrześcijańskiego powołania Jana Pawła II. Z ust arcybiskupa wybrzmiały słowa z osobistych zapisków Karola Wojtyły:” Jestem bardzo w rękach Bożych „, takiej duchowej drogi życzył również młodym ludziom przyjmującym dzisiaj sakrament bierzmowania.

Odpust parafialny i poświęcenie kaplicy przedpogrzebowej

W bardzo uroczystym nastroju 4 października odbył się coroczny odpust parafialny ku czci patrona naszej parafii św.Franciszka z Asyżu. Sumie odpustowej o godz.12.00 przewodniczył znany już tutejszym parafianom Ks.Sebastian Ciastek proboszcz w parafii Rększowice.
W wygłoszonym kazaniu przypomniał wiernym o samym patronie oraz o możliwości zyskania odpustu zupełnego w tym szczególnym dniu.
Po sumie odpustowej nastąpił drugi ważny punkt uroczystości, a mianowicie poświęcenie kaplicy przedpogrzebowej, która została poddana gruntownemu remontowi.
Szczególne podziękowania za to dzieło należą się Proboszczowi dr Arturowi Stopikowskiemu oraz Pani Magdalenie Rokosie, Panu Januszowi Klekocińskiemu i Panu Grzegorzowi Hejno.

Podsumowanie Sakramentu Komunii Świętej 2020

Sakrament Komunii Świętej w tym roku przyjęło dwadzieścia jeden dzieci. Uroczystości były podzielone na siedem etapów, ze względu na sytuacje epidemiczna w naszym kraju. W pełnym bezpieczeństwie dzieci wraz z najbliższymi przyjęły Pana Jezusa do serca i pogłębiły więzi z Bogiem.

Wyraz Komunia pochodzi od łacińskiego słowa communio, oznaczającego wspólnotę. Natomiast Eucharystia to greckie dziękczynienie. Przyjmując komunię dziękujemy Bogu osobiście za możliwość uczestniczenia we wspólnocie chrześcijańskiej. Symbolem eucharystycznym jest biała hostia, czyli ciało Pana Jezusa pod postacią chleba. W Wielki Czwartek Pan Jezus dziękował Bogu Ojcu podczas Ostatniej Wieczerzy- to właśnie wtedy ustanowił Komunię Świętą.